Donderdag 1 april 2010

De Open Universiteit organiseert voor het personeel ieder jaar diverse activiteiten op Witte Donderdag. Ook motortoeren. Mark Kerpentier is verantwoordelijk voor de organisatie van deze ritten. Dit jaar werd het een rit met een overnachting aan de Moesel.

De weerberichten waren ronduit dramatisch en we hebben ons regelmatig achter de oren gekrabt met die ene vraag in ons hoofd, gaan we met de motoren of niet? Het zonnekind bleef echter, zoals altijd, positief. Goed ingepakt en vol goede moed verzamelen de OU bikers zich op het grote plein. Het is droog, zo vroeg in de morgen, maar daar is ook alles mee gezegd. Het wil maar niet warmer worden. Gelukkig komt er zo af en toe een heel waterig zonnestraaltje tussen de grijze wolken ons welkom heten. Die kans laat het zonnekind niet onbenut en in al haar kracht ontvangt ze de zon.

Net voor tienen gaat de stoet van 11 motoren en 14 enthousiaste bikers warm ingepakt op weg richting Eifel. Het eerste gedeelte tot aan Aachen/Brand via de snelweg, waarna we slingerend, koersend en zichtbaar met veel plezier de eerste fun kilometers van 2010 beleven. Dat zien ook de weergoden en beetje bij beetje wordt de lucht blauwer en laat de zon zich steeds vaker zien. Het is nog zo vroeg in het seizoen dat de bomen toch nog wel kaal zijn, wat weer als voordeel heeft dat de stromende beekjes en kleine watervalletje, die normaliter achter het groen verstopt zitten, nu in hun volle pracht te bewonderen waren. Als klein minpuntje, en dat is het understatement van de dag, de temperatuur wil maar niet hoger worden. Op sommige plaatsen niet hoger dan 2 graden. Na ruim anderhalf uur moeten we wel aan de koffie met gebak want de voeten en handen willen niet meer.
Alsof er een engeltje mee is gereden wil het toeval dat zodra de gezellige herbergier in Einruhr, de cappuccino´s, warme chocolade en over heerlijke zelf gebakken taart aan de kleumende bikers heeft gegeven er buiten een giga hagelbui losbarst. De groep bekijkt het weemoedig vanuit een warme stoube en laat arpil zijn wil doen. Als de ledematen weer willen en het motorhart weer opgewarmd is, rijden we richting Moesel.

De bikers rijden in verband het ene bergje op, het andere weer af. Afgewisseld door bossen en velden. De zon en de blauwe luchten laten de groep niet in de steek. Warmer wordt het niet en een kilometer of 30 voor onze eindbestemming is het weer hoogtijd voor een opwarmbeurt. Geloof het of niet, maar als de ministronesoep, spaghetti en ander overheerlijke Italiaanse gerecht op de tafel staan wordt de wereld buiten wit. Juist ja, een sneeuwbui. Totaal relaxed kijkt de groep op van de dampende kommen en borden naar de grote witte vlokken die langs de ramen strijken. Het gezellige restaurant is niet de slechte plaats om op dat moment te zijn, dus wat maakt het uit. Als de buikjes rond gevuld zijn en de groep nieuwsgierig wordt naar de eindbestemming is het alweer droog.

Tegen half 4 wijst Petra van Bike Inn ons de weg naar de garage van het super gezellige motorhotel. Herman, de gastheer, ontvangt zijn gasten met een drankje en na een hele lange douche is de groep helemaal in zijn element. Dan worden we als groep door de werkelijkheid ingehaald. Er komt heel slecht nieuws van het thuisfront voor Mark. Onze leider verliest zijn zwager, veel te jong, pas 47, aan een hartaanval. De groep probeert zo goed en zo kwaad als mogelijk Mark op te vangen. Overstuur naar huis rijden is geen optie, dus wordt er besloten er maar het beste van te maken. Dat lukt gelukkig. Ondank dit vreselijke live event wordt de groep een groep en wisselen de motorverhalen en andere levensverhalen elkaar gepast af.

Vrijdagmorgen is het een stralende dag. De temperatuur is ietje hoger dan donderdag. De thuisreis gaat voor een groot gedeelte langs de Moesel richting Luxemburg. Tussendoor drinken we in een typische Amerikaanse diner koffie. We tanken uiteraard goedkoop en nemen een bescheiden kopje soep of een uitsmijter in een boven budget restaurant in Vianden.

Mark wordt namens de groep nog eens heel erg bedankt en in het zonnetje gezet met een flesje lekkers, voor de organisatie. De laatste verhalen worden verteld en iedereen bevestigd dat het ondanks de tegenslag het een erg geslaagd Witte Donderdag motorevent is geweest. Volgend jaar zeker weer!

Gelukkig hebben we foto´s.